മഴ

 മഴ..... മഴയെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ  ഈ അടുത്ത്  വായിച്ചതിൽ നിന്നും ഉടലെടുത്തതാണ് . മഴ  നൽകിയിരുന്നത്  എന്നും ആനന്ദം മാത്രമാണ്. 

മഴയെ പ്രണയിക്കാത്തവരായി ആരും ഉണ്ടാകില്ല, മഴയെ കുറിച്ചെഴുതുന്നവരും അനേകം. എന്റെ എഴുത്ത് ഈ അടുത്ത 

കാലത്ത് തുടങ്ങിയതാണ്. എഴുത്ത് 

എന്നൊക്കെ  പറയാമോന്നറിയില്ല,  

എന്തയാലും മനസിൽ വരുന്ന ഓർമ്മകൾ ഇവിടെ കുറിക്കുന്നു.

  മഴ എപ്പോഴും  ആദ്യം കൊണ്ടെത്തിക്കുന്നത് കുട്ടിക്കാലത്തേയ്ക്കല്ലേ?

എത്ര രസകരമായ ഓർമ്മകൾ  ആണ് മഴ  നൽകുന്നത്.  ഞാനും എന്റെ ചേച്ചിയും ചേച്ചിയുടെ സുഹൃത്ത് പ്രിയ ചേച്ചിയും 

മഴവെള്ളം കെട്ടികിടന്നിരുന്ന  

മരങ്ങളടെ ഇടയിൽ ഉള്ള സ്ഥലത്തു കളിച്ചും  

കുളിച്ചും സമയം ചിലവിട്ടിരുന്നു. വഴക്കൊക്കെ അന്നും ഇന്നും 

കേൾക്കാറുണ്ട്‌. അന്ന് അമ്മ 

മാത്രമായിരുന്നു. ഇന്ന് അമ്മയുടെ കൂടെ 

മക്കളും കൂടും, അതെ ഉള്ളു ഒരു വ്യത്യാസം. ചേച്ചി അന്നും ഇന്നും  

ഡീസന്റാണേ...

ആറിലും ഏഴിലും പഠിക്കുന്ന സമയത്തു  സ്കൂൾ pഗ്രൗണ്ടിൽ പോയി പായൽ പൊട്ടിക്കാതെഎടുത്തു പെൻസിൽ  ബോക്സിൽ സൂക്ഷിക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും എനിക്കറിയില്ല എന്തിനായിരുന്നു ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ഒരു വിനോദത്തിൽ 

ഏർപ്പെട്ടിരുന്നത് എന്ന് പോലും. ഒരോ പ്രായത്തിലെ ഓരോ വട്ടു... പ്രായം കൂടുന്നതനുസരിച്ചു 

വട്ടും മാറും എന്നാരെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ ആവോ!!

സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോഴും സ്കൂൾ വിട്ടു വരുമ്പോഴും ആണല്ലോ മഴ ഏറ്റവും ശക്തി ആയി പെയ്യുക. നനയുക.... അന്നും  ഇന്നും അതാണ് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം. കുടപിടിച്ചുഎന്ന് വരുത്തി തീർക്കുമായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ആടാനും പാടാനും 

ഉതസാഹം ആണ്. എന്റെ മക്കൾ പറയുന്നത്, ഒന്ന് വളരൂ അമ്മേ.... എന്നാണ്. 

അവർക്കു വയസ്സായതിനു ഞാൻ എന്തു 

ചെയ്യാൻ.... ഇനി എന്റെ കുഞ്ഞൂസിനേയും 

കൊണ്ട് വേണം മഴ നനയാൻ... സമ്മതിക്കുമോ ആവോ!!

മഴവാതിലുകൾ....അതിൽ വായിച്ച ഈ ഒരു

വരി എന്നെ എന്റെ

കണ്ണന്റെ അടുത്ത്  എത്തിച്ചു. 

"വന മധ്യേ പോകുന്ന റോഡിലൂടെ വെറുതെ 

മഴയിൽ  അലിഞ്ഞു നടക്കുക. മരങ്ങളായ മരങ്ങളോക്കെ മഴയിൽ ആടി 

കുഴഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. കാറ്റും മഴയും ചേരുമ്പോൾ ചില വൃക്ഷങ്ങൾക്ക് പുഴയെ തൊടുവാൻ 

മോഹം." അത് വായിച്ചതും എന്റെ മനസ്സിൽവന്നത് കണ്ണനെയും കൊണ്ട് യമുന കടക്കുന്ന  വാസുദേവരും, ഈ ഒരു 

നിമിഷത്തനു വേണ്ടി എത്രയോ വർഷങ്ങളായി കാത്തരിക്കുന്ന യമുനയും, ഒരു മാത്ര ആ കുഞ്ഞിനെ ഒന്നു തൊടുവാൻ സാധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാഗ്രഹിച്ചു ആടി ഉലഞ്ഞുനോക്കുന്ന യമുന നദിയും. അപ്പോൾ അതാആകാശത്തിൽ നിന്നും ചന്ദ്രൻ അവളെ 

നോക്കി പറയുന്നു, ഞാൻ കണ്ടല്ലോ എന്റെ കണ്ണനെ.... എന്നും. യുമനയ്ക്കു സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു ആ കളിയാക്കലുകൾ. ഒരു ഭക്ത ദുഖിക്കുന്നത് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത നമ്മുടെ കണ്ണൻ  ഈ സമയം തന്റെ ചെറുവിരൽ പതിയെ വെളിയിലേക്കു ഇട്ടു. യമുന കണ്ട മാത്രേ ആകുഞ്ഞു വിരലിനെ തൊട്ടു തലോടി ആനന്ദിച്ചു. അങ്ങനെ അവൾ ആ നിർവൃതിയിൽ ഒഴുകി ഒഴുകി നടക്കുന്നു. 

വൃക്ഷലതാതികൾക്കു മഴയും കാറ്റും നൽകുന്നതും കണ്ണനെ തൊടുന്നത് പോലെ ഉള്ള ആനന്ദം തന്നെ ആയിരിക്കുമല്ലോ!

മഴയെ പ്രണയിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണല്ലോ! മഴ കഥകൾ പറഞ്ഞാൽ തീരില്ല... എന്തായാലും ഒരു 

വേനൽ മഴയണ് ഈ ലോക്ഡൗൺ കാലത്തു മഴയെ കുറിച്ച് വായിക്കാനും ഇതു എഴുതാനും പ്രേരിപ്പിച്ചതും.